روایت مهشید شریفیان ، تنها یک گفت‌وگوی رادیویی نبود، بلکه سفری صمیمی در حافظه، تاریخ، شعر و زندگی بود. از بوشهر و کودکی، از زخم‌های جنگ، از ریشه‌های خانوادگی، از عشق و کلمه، همه با صداقتی دلنشین در کنار هم نشسته بودند. انتخاب موسیقی‌ها نیز چنان دقیق و هوشمندانه بود که هر بخش را کامل‌تر می‌کرد و به روایت جان می‌بخشید. این برنامه نشان داد که شعر فقط در واژه‌ها نیست، بلکه در شیوه نگاه به جهان، طبیعت، انسان و خاطره نیز جریان دارد. سپاس برای این اثر شنیدنی که هم دل را همراه کرد و هم ذهن را به تأمل واداشت. انسان گاهی فکر می‌کند رادیو فقط صدایی است که از بلندگو بیرون می‌آید، بعد برنامه‌ای مثل این یادآوری می‌کند که اگر روایت، صادقانه باشد، صدا می‌تواند خانه‌ای برای خاطره و شعر شود. تبریک به مهشید شاعر نقاد طبیعت گرای عشق و هستی